‘Kan het voer wat minder luxe? Sturen op eindbeer en seizoen’

Toch is simpelweg besparen op energie of eiwit zelden de juiste oplossing. Wie slim wil besparen, kijkt naar de combinatie van genetica, slachtresultaten en bestaande voermaatregelen. Onze nutritionele normen zijn gebaseerd op de dagelijkse behoefte van het vleesvarken aan aminozuren en energie. Vooral de verhouding tussen beide bepaalt hoe efficiënt een varken groeit en hoeveel spier- en spekaanzet wordt gerealiseerd. Juist daar liggen vaak optimalisatiemogelijkheden, mits rekening wordt gehouden met het type eindbeer.

De ideale aminozuur-energieverhouding verschilt per genetica. Iedere genetica heeft daarnaast zijn eigen voeropnamepatroon en dat is bepalend voor de concentratie – hoeveelheid eiwit en energie per kilo - van het voer.

In de winter stijgt de voeropname van vleesvarkens van nature. Daardoor ontstaat de mogelijkheid om de concentratie van energie en aminozuren in het voer iets te verlagen, terwijl de dagelijkse opname van nutriënten gelijk blijft. Dat kan een besparing opleveren. Dat biedt kansen, maar kijk wel goed naar de omstandigheden op je bedrijf. Bij veel concurrentie aan de voerbak kan een lagere voerconcentratie leiden tot lagere groei en minder uniforme koppels. De financiële winst is dan vaak snel verdwenen. Ook belangrijk: een wintermaatregel vraagt om een zomermaatregel. Vergeet dus niet om op tijd - begin april - terug te schakelen naar een hoger concentratieniveau wanneer de temperaturen weer stijgen.

De grootste winst zit vaak niet in minder voeren, maar in slimmer voeren. Kijk kritisch naar bestaande voermaatregelen. Veel bedrijven hebben in de loop der jaren aanvullende additieven of speciale voeders ingezet om tijdelijke problemen op te lossen. Niet zelden blijven deze aanpassingen actief, terwijl de oorspronkelijke aanleiding al lang verdwenen is. Loop daarom het voerpakket periodiek kritisch door en beoordeel welke toevoegingen nog daadwerkelijk bijdragen aan het resultaat.

Leg slachtresultaten naast het uitbetalingsschema. Bekijk daarnaast hoe de spek- en spierdikte van jouw vleesvarkens zich verhouden tot de uitbetalingsstaffels van de slachterij. Wanneer er ruimte zit tussen de gerealiseerde resultaten en de optimale uitbetalingsklasse, kan het interessant zijn om via de aminozuur-energieverhouding of voergift gerichter te sturen. Zo ontstaat soms ruimte om de voerkosten te verlagen zonder dat dit ten koste gaat van de opbrengstprijs.

Besparen op voer kan zeker, maar doe het gericht en met oog voor de genetica van het dier. Wat voor het ene eindbeertype werkt, hoeft voor het andere niet de beste keuze te zijn. Door voerstrategie, genetica en slachtresultaten met elkaar te verbinden, zijn vaak besparingen mogelijk zonder concessies te doen aan technische prestaties of rendement.

Ga niet uit van de vraag: ‘Kan het voer goedkoper?’ maar van de vraag: ‘Kan ik een beter resultaat behalen met een slimmere voerstrategie?’ Daar ligt meestal de grootste winst.

Meggie Habets
Adviseur Voeding bij Topigs Norsvin